Οι 10 καλύτερες ταινίες του 2011, οι πολυαναμενόμενες του 2012 και όλες αυτές οι μπούρδες

Δεν γράφω ποτέ κριτικές όπως έχετε παρατηρήσει. Σχολιάζω μόνο τα trailer, δημοσιεύω νέα, ανακαλύπτω πράγματα που με ενδιαφέρουν και τίποτε άλλο. Νιώθω ακόμη ανέτοιμος να κάνω κριτική σε μια ταινία για πολλούς και διάφορους λόγους. Πρώτον υπάρχουν ήδη πολλοί και καταξιωμένοι κριτικοί στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, άρα νομίζω πως δεν χρειάζεται ακόμα ένας. Δεύτερον γιατί προσωπικά το θεωρώ πολύ δύσκολο και επίπονο. Αν και η κριτική είναι κάτι που ο Έλληνας το έχει στο αίμα του εγώ σ’ αυτόν τον τομέα δεν νιώθω «Έλληνας».

Δεν μπορώ να πω μια ταινία κακή, ούτε πάλι καλή γιατί απλά σ’ εμένα άρεσε ή δεν μου άρεσε. Βέβαια μπορώ να μπω στο imdb και στο rotten tomatoes να δω τους αριθμούς και να κινηθώ ανάλογα. Ή να διαβάσω κριτικές άλλων και να πορευτώ παρόμοια. Έτσι μένω ήσυχος. Αλλά είναι αυτό όμως πάλι σωστό; Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που εργάζονται στο μέσο αυτό, στην τέχνη που λέγεται κινηματογράφος, όλοι τους προσπαθούν για το καλύτερο, δίνουν τον καλύτερό τους εαυτό. Μπορείς να τους καταβαραθρώσεις με 100 λέξεις, γιατί εσένα απλώς δεν σου άρεσε; Και αυτό δεν είναι το χειρότερο. Το χειρότερο όλων είναι με την κριτική σου να προτρέψεις τον κόσμο που σε διαβάζει να μην πάει στην αίθουσα, ή το αντίθετο. Κάποιοι να χάσουν μια υπέροχη ταινία και κάποιοι να δυσανασχετήσουν με αυτό που βλέπουν, γιατί εσύ απλά το εκθείασες αλλά στα δικά τους μάτια ήταν μια μπούρδα. Η αξιολόγηση μιας ταινίας είναι εκτός από δύσκολη, δυστυχώς προσωπική υπόθεση όσο αντικειμενικός και να είσαι. Γι’ αυτό και τα Όσκαρ είναι η πιο βαρετή βραδιά, γι’ αυτό εξάλλου οι κριτικές διαφέρουν και τα εισιτήρια διαφέρουν.  Εγώ μπορεί να ξύπνησα στραβά το πρωί, να μην έχω καθαρό μυαλό. Να είμαι άρρωστος και να πρέπει να γράψω. Η ακόμα να «πληρώνομαι» απ’ αυτό και να πρέπει να γράψω. Ή να ακολουθήσω το «ρεύμα» γιατί βαριέμαι να ψαχτώ. Ή να πω έναν καλό λόγο, παρόλο που δεν μου άρεσε. Και αυτά είναι απλώς τα βασικά.

Υπάρχουν πάρα πολλοί παράγοντες που πρέπει να σκεφτείς για να γράψεις μια κριτική, αλλά και πολλές οι παγίδες. Γι’ αυτό  τρελαίνομαι χρονιάρες μέρες με άρθρα που έχουν τον τίτλο «Οι καλύτερες ταινίες του 2011» ή οι «πολυαναμενόμενες του 2012» και αργότερα οι «υποψήφιες για Όσκαρ». Και μετά όταν περνάει η χρονιά να γράφουν «η έκπληξη της χρονιάς». Δεν έχω δει σχεδόν κανέναν φέτος, εκτός από ελάχιστες εξαιρέσεις να κάνει μια μικρούλα εισαγωγή και να λέει πως είδα αυτές τις ταινίες. Σε κάποιες δεν μπήκα καν στον κόπο γι’ αυτό δεν τις συμπεριλαμβάνω. Δεν γούσταρα ρε αδερφέ να τις δω. Αυτές είδα, αυτές σου προτείνω. Στις προτείνω, αυτές θεωρώ, όχι πως αυτές είναι και οι καλύτερες. Πόσο δύσκολο είναι αυτό; Λίγη ειλικρίνεια δεν βλάπτει. Όλοι θα ήμασταν καλύτερα τώρα.

Μάλιστα κάποιος κριτικός που σέβομαι και εκτιμώ και διαβάζω καθημερινά ξεστόμισε το εξής: «Πως το 2011 ήταν μια μέτρια χρονιά κινηματογραφικά.» Εγώ σπεύδω να πω το αντίθετο. Γιατί; Γιατί, είναι όλοι τους άνθρωποι και όσο και επαγγελματίες να είναι και όσο και αν προσπαθούν δεν υπάρχει περίπτωση να έχουν δει τις 300 και ταινίες που βγήκαν αυτή τη χρονιά. Απλώς ακολουθούν κατά πόδας τους υπόλοιπους.

Εύχομαι η επόμενη χρονιά να μας φέρει όχι καλύτερες ταινίες, αυτές υπάρχουν κάθε χρονιά, δυστυχώς πρέπει να βασανιστείς για να τις ανακαλύψεις και να ακούσεις άσχημα λόγια κάποιες φορές. Το μόνο που εύχομαι και θέλω να γίνει, είναι να προσπαθήσουμε εμείς να γίνουμε καλύτεροι, πιο έντιμοι και πρωτίστως πιο αληθινοί.

Χρόνια πολλά.

1 Comment Posted

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*


Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί το Akismet για να μειώσει τα ανεπιθύμητα σχόλια. Μάθετε πώς υφίστανται επεξεργασία τα δεδομένα των σχολίων σας.