Oι Εκδικητές: Κριτική

Θορ, Κάπτεν Αμέρικα, Άιρον Μαν, Χαλκ, Μαύρη Χήρα και Χοκ Αι ενώνουν τις δυνάμεις τους ενάντια στον Λόκι, «υιοθετημένο» αδελφό του Σκανδιναβού θεού, που θέλει να καταστρέψει τον πλανήτη γη, για λόγους προσωπικούς και ψυχολογικούς. Η παρέα των Εκδικητών υπό τη διεύθυνση του μονόφθαλμου Νικ Φιούρι αρχικά δεν θέλει να είναι ομάδα αλλά στο τέλος παρατάσσεται για να σώσει τον κόσμο από εξωγήινη απειλή.

Ο Τζος Γουέντον κατορθώνει το ακατόρθωτο. Να δώσει νέα πνοή στους χαρακτήρες που είδες πέρυσι, πρόπερσι, όλα αυτά τα χρόνια τελικά, να κρατήσει όλα τα καλά χαρακτηριστικά τους, δηλαδή την υπερφίαλη αλαζονεία και ευφυΐα του Τόνι Σταρκ, τον πατριωτισμό του αστεράτου πρώτου Εκδικητή Κάπτεν Αμέρικα, τις φοβίες του Μπρους Μπάνερ (εξαιρετικός ο Μάρκ Ράφαλο, η καλύτερη κινηματογραφική εκδοχή του Χαλκ), την εξωγήινη προέλευση του θεού της Άσγκαρντ Θορ, να τους δώσει χρόνο να αναπτυχθούν χωρίς να κουράσει, να τους δώσει κίνητρα αλλά και «ψυχή», να τους κάνει ανθρώπινους αν και φοράνε κολάν και δεν πεθαίνουν με τίποτε, και στο τέλος να τους ενώσει για την υπέρτατη μάχη. Ο Γουέντον τους ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά, τόσο καλά μάλιστα που τους χάρτινους και τους κινηματογραφικούς ήρωες, δεν φοβάται να τους χειριστεί όπως αυτός θέλει, και το παιχνίδι του αυτό, οι μικρές του ελευθερίες, κάνουν τη διαφορά. Ο Γουέντον τους κατευθύνει και τους χειρίζεται ανάλογα, ακόμα και τον bad guy Λόκι, για να ευχαριστήσει τον comic geek που αποτελεί τον αυστηρότερο κριτή, αλλά και για να διασκεδάσει και τον μην μυημένο θεατή. Χρησιμοποιεί μάλιστα και κάποιες τηλεοπτικές μεθόδους για να τους σμιλέψει, αλλά αυτό δεν σε πειράζει, γιατί η κλίμακα των όσων συμβαίνουν αργότερα είναι τόσο μεγάλη που αποτελεί ευχάριστη αντίθεση. Tο χιούμορ επίσης είναι κυριάρχο στην ταινία και χρησιμοποιείται πάρα πολύ ως όπλο ενάντια στην υπερέκθεση των τόσων πολλών και διαφορετικών σουπερηρώων. Έτσι, υπάρχουν στιγμές που σε ξαλαφρώνουν από τη σοβαροφάνεια της μάζωξης, τους πομπώδεις διαλόγους αλλά και τις διαφωνίες τους. Ναι, είναι τόσοι πολλοί και διαφορετικοί, αλλά αυτός βρίσκει τον τρόπο να  μην χάνει την εύθραστη ισορροπία.

Η τελική μάχη, το τελευταίο μισάωρο και κάτι της ταινίας στους δρόμους του Μανχάταν, αποτελεί το αποκορύφωμα των όλων όσων έχουν προηγηθεί. Είναι το κρυφό όνειρο του νεαρού 10χρονου που φαντασιώνονταν τον εαυτό του ήρωα με στολή. Υπάρχει ένα πλάνο όπου όλοι τους σε real time, και οι πέντε με τις χαρακτηριστικές δυνάμεις τους εξολοθρεύουν τους εξωγήινους αντιπάλους, που μου θύμισε τους λόγους για τους οποίους διάβαζα τα κόμιξ με μανία μικρός. Λείπουν μόνο τα BANG και ΒΟΟΜ και τα συννεφάκια. Έτσι φανταζόμουν την συγκέντρωσή τους και ο Γουέντον το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό.

Και τι συγκέντρωση; Όχι μόνο σουπερηρώων αλλά και σπουδαίων ηθοποιών. Ένα από τα ατού της συγκεκριμένης υπερομάδας είναι αναμφίβολα  το καστ. Όλοι τους δίνουν δυναμική στους χαρακτήρες τους, όση χρειάζεται βέβαια για έναν σουπερήρωα, ακόμη και στους δευτερεύοντες. Τους υποδύονται με τέτοια φυσικότητα σαν να έχουν εξοικειωθεί με την διπλή τους ταυτότητα. Αυτός βέβαια που κάνει θραύση και ξεχωρίζει είναι ο Χαλκ, ο πράσινος γίγαντας και η νέα του μορφή. Ήδη έχουμε δει στη μεγάλη οθόνη δύο πράσινους, με την μορφή του Έρικ Μπάνα και με την μορφή του Έντουαρντ Νόρτον, αλλά είναι η πρώτη φορά που το θηρίο αποκτά χαρακτήρα και συμπεριφορά αλλά και αποτελεί το κωμικό στοιχείο της ομάδας. Υπάρχουν στιγμές που οι πράσινοι μυς κωμικοποιούν τα όσα «απίστευτα» συμβαίνουν στην οθόνη, που είμαι σίγουρος ότι πολλοί θα πουν πως η ταινία ξεχωρίζει για το νέο της παίκτη, τον Μαρκ Ράφαλο και ίσως να έχουν δίκιο. Είτε ως Μπρους Μπάνερ είτε ως Χαλκ (πρώτη φορά μέσω capture performance) ο Ράφαλο αναδεικνύεται ως ο πολυτιμότερος παίκτης του αγώνα.

Υπάρχουν αρνητικά στοιχεία στην ταινία; Ναι υπάρχουν, κανείς δεν είναι τέλειος. Ένα βρήκα και για πολλούς ίσως θεωρηθεί όχι μειονέκτημα αλλά προτέρημα. Ο υπερβολικός φόβος αλλά και αγάπη του σκηνοθέτη να τους αναδείξει όλους, που τον ανάγκασε να αναλώσει τεράστιο κινηματογραφικό χρόνο, ειδικά στην αρχή. Μπορεί όλοι οι ρόλοι και όλοι οι σουπερήρωες να κατανεμήθηκαν σωστά, αλλά ο χρόνος που χρειάστηκε, φάνηκε κάποιες στιγμές ατέλειωτος, και η τελική πράξη έμοιαζε σαν γλύκισμα και όχι ως κυρίως πιάτο.

Movie-news.gr: 3,5/5

Διαβάστε επίσης: