To Φάντασμα στο Κέλυφος: Είναι μια οπτική πανδαισία που δεν ξεφεύγει όμως από τα κλισέ των μπλοκμπάστερ

Σε μια εποχή όπου η τεχνολογία και ο άνθρωπος έχουν γίνει σχεδόν ένα, η Ταγματάρχης (Σκάρλετ Γιόχανσον) αποτελεί το μέγιστο επίτευγμα. Ο εγκέφαλός της ενώθηκε με ένα τεχνητό σώμα, πιο ανθεκτικό, ύστερα από ένα ατύχημα που σε άλλες συνθήκες θα της κόστιζε τη ζωή. Για την εξέλιξη αυτή υπεύθυνη είναι μια εταιρία ρομποτικής, η ΧΑΝΚΑ, που ως αντάλλαγμα για τις υπηρεσίες της, της ζητούν να τεθεί επικεφαλής μιας ειδικής ομάδας που σκοπός της είναι να συλλαμβάνει χάκερς και να αποτρέπει κυβερνοεγκλήματα, της Ομάδας 9.

Η Ταγματάρχης με το νέο της σώμα (κέλυφος) γίνεται το απόλυτο όπλο της κυβέρνησης, ο απόλυτος στρατιώτης. Όμως όταν βρεθεί στο διάβα της ο περιβόητος χάκερ Κούζε (Μάικλ Πιτ), θα ανακαλύψει πως όλα είναι ένα ψέμα και πως οι διάφορες ανωμαλίες τις οποίες βίωνε όλο αυτό διάστημα αποτελούν απάντηση για το τι συνέβη πραγματικά στην ίδια.

Στο ‘Φάντασμα στο Κέλυφος’ συμβαίνει το εξής παράδοξο. Το ομώνυμο μάγκα αλλά και η ομώνυμη ταινία του 1995, στην οποία βασίζεται το φιλμ, αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για πολλές μεταγενέστερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Το Μάτριξ είναι μία από αυτές. Έτσι κάποιες σκηνές της ταινίας θα σου φανούν πολύ γνώριμες, και οι ιδέες του κάπως γνωστές, ειδικά αν είσαι θεατής που για πρώτη φορά έρχεσαι σε επαφή με τον κόσμο του Ιάπωνα Μασαμούνε Σίρο. Πέραν αυτών, οι εντυπώσεις ως επί το πλείστον είναι θετικές. Το «Φάντασμα στο Κέλυφος» είναι ένα αξιόλογο φιλμ επιστημονικής φαντασίας που δεν ξεφεύγει όμως και από τις κοινοτυπίες των σύγχρονων μπλοκμπάστερ. Είναι θεαματικό, δεν θα απογοητεύσει τους φαν τους είδους, όμως δεν θα τους μείνει και αξέχαστο.

Από την άλλη αν είσαι γνώστης του αντικειμένου εκεί οι απογοητεύσεις είναι περισσότερες. Θα ανακαλύψεις πως ο Ρούπερτ Σάντερς, σκηνοθέτης του φιλμ (Χιονάτη και ο Κυνηγός), έχει αντιγράψει πιστά, με τη βοήθεια της WETA, της γνωστής εταιρίας οπτικών εφέ, ακόμα και σκηνή προς σκηνή το animation του 1995. Σ’ αυτόν τον τομέα έχει κάνει εξαιρετική δουλειά. Έχει δημιουργήσει έναν κόσμο αντάξιο της αισθητικής του άνιμε. Η εικόνα είναι εκπληκτική και  προσεγμένη.

Το ίδιο όμως δεν συμβαίνει και στο σενάριο. Το στόρι, η κεντρική ιδέα του φιλμ, είναι πολύ πιο απλοποιημένη.  Οι φιλοσοφικές αναζητήσεις, οι επιπτώσεις που φέρει η τεχνολογική εξέλιξη, και τα υπαρξιακά διλήμματα, στοιχεία που έκαναν το ‘Φάντασμα στο Κέλυφος’ να ξεχωρίζει, παραμερίζονται σε μεγάλο βαθμό, χάριν του εντυπωσιασμού. Ο Σάντερς ξύνει απλώς την επιφάνεια, γεγονός που δημιουργεί προβλήματα και στους χαρακτήρες του φιλμ. Πιο έντονο είναι το πρόβλημα στους μικρότερους ρόλους. Είναι επιφανειακοί και κινούνται απλώς για να εξυπηρετήσουν την πλοκή του φιλμ. Ούτε η Ζιλιέτ Μπινός μπορεί να ξεφύγει από τα τετριμμένα. Ακόμη και ο Τακέσι Κιτάνο, το διασημότερο μέλος του καστ που η παρουσία του προσδίδει μεν μια αυθεντικότητα, δεν μπορεί να δώσει το κάτι τις παραπάνω, εξαιτίας της απλοϊκότητας του σεναρίου. Η Σκάρλετ Γιόχανσον από την άλλη έχει δοκιμαστεί και άλλες φορές από αυτή τη θέση, είναι πεπειραμένη και φέρνει εις πέρας το ρόλο της με επιτυχία. Όσο για το «whitewashing», ίσως είναι η μικρότερη ατασθαλία και δεν προβληματίζει. Τζάμπα όλο αυτός ο θόρυβος…

Ο Ρούπερτ Σάντερς μ ΄αυτό το φιλμ έχασε μια μεγάλη ευκαιρία. Έκανε ένα χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ, που θα φέρει εισπράξεις, χωρίς να αποφύγει όμως τις γνωστές παγίδες. Αν έδινε μεγαλύτερη βάση στην ουσία και όχι στο θέαμα, τώρα θα μιλούσαμε πλέον για ένα από τα καλύτερα φιλμ της χρονιάς.

 Βαθμολογία: 3/5

Διαβάστε επίσης: