Απαριθμούμε τους λόγους που ο ‘Λόγκαν’ αποτελεί την καλύτερη κόμικ ταινία των τελευταίων ετών

Η ταινία Λόγκαν κυκλοφόρησε στις αίθουσες από την προηγούμενη Πέμπτη και οι κριτικές για τον μεταλλαγμένο ήρωα ήταν υπέρ του δέοντος θετικές, ήδη από την πρώτη του προβολή στο φεστιβάλ του Βερολίνου. Πολύ πιθανά ο Γούλβεριν του Τζέιμς Μάνγκολντ να σπάσει και κάποιο εισπρακτικό ρεκόρ πολύ σύντομα, αν και φιλμ που δεν στηρίζεται στην πιτσιρικαρία όπως άλλες παρόμοιες του είδους, εξαιτίας των βίαιων σκηνών του.

Δεν θα σταθούμε σ΄ όλα αυτά, αλλά σε κάτι πιο σημαντικό. Παρακάτω θα βρεις πέντε λόγους που η νέα ταινία Γούλβεριν δεν αποτελεί απλώς μια μεγάλη επιτυχία, αυτό είναι ήδη γεγονός, αλλά στην πραγματικότητα είναι ένα game changer του είδους. Το τρίτο σόλο φιλμ του Γούλβεριν, ο Λόγκαν, αποτελεί κομβικό σημείο για το μέλλον των ταινιών που βασίζονται σε κόμικ, και αναμφίβολα θα βρει μιμητές, και μια από τις καλύτερες ταινίες του είδους των τελευταίων ετών. Άνετα μπορεί να συγκριθεί με το Dark Knight του Κρίστοφερ Νόλαν, το αντίπαλο δέος της Μάρβελ, το καλύτερο κατ΄ εμέ φιλμ του genre.

Ο Χιου Τζάκμαν υποδύεται σ’ αυτό το φιλμ τον Γούλβεριν για τελευταία φορά. Τοποθετείται χρονικά στο μέλλον, στο έτος 2029, ο ήρωάς μας είναι πιο μεγάλος ηλικιακά, οι δυνάμεις του έχουν εξασθενήσει και οι μεταλλαγμένοι έχουν εξαφανιστεί από προσώπου γης γιατί καταδιώκονται. Έχουν μείνει ελάχιστοι με τον Καθηγητή Χ (Πάτρικ Στιούαρτ) να βρίσκεται υπό τη φροντίδα του, σε πολύ χειρότερη κατάσταση απ΄ ότι ο ίδιος, υποφέροντας από κρίσεις και άνοια, με τον Κάλιμπαν, έναν άλλο μεταλλαγμένο, να τον φροντίζει. Ένα νεαρό κορίτσι ωστόσο, μια όμοιά του (Ντάφνι Κιν) σύντομα θα βρεθεί στο κατώφλι του ζητώντας τη βοήθειά του ώστε να τη μεταφέρει σε ασφαλές σημείο. Ξοπίσω της όμως υπάρχει μια ομάδα μισθοφόρων – εξελιγμένων της οποίας ηγείται ο Ντόναλντ Πράις (Μπόιντ Χόλμπρουκ) και στόχο έχει να τη συλλάβει ζωντανή ή νεκρή.

Τι κάνει λοιπόν το Λόγκαν να ξεχωρίζει σε σχέση με τους υπόλοιπους Χ-Men και τους ήρωες της Μάρβελ και στέκεται επάξια με τον Σκοτεινό Ιππότη του Νόλαν;

Πρώτον δικαιώνει τους πιστούς οπαδούς των κόμικ. Η ταινία αποτελεί ένα τρανταχτό παράδειγμα, πως οι χρωματιστές σελίδες των περιοδικών περιείχαν και θα περιέχουν πάντοτε τρομερές ιστορίες που αξίζει να ειπωθούν, αξίζει να διαβάσεις και αξίζει να μεταφερθούν στον κινηματογράφο και δεν αποτελούν απλώς προϊόντα μαζικής κατανάλωσης και ποπ κορν διασκέδασης για τις νεαρότερες ηλικίες. Η ταινία πραγματεύεται την απώλεια, τη διαφορετικότητα, την απληστία του ανθρώπινου είδους, βασικά συστατικά για τη δημιουργία πολλών ιστοριών κόμικ αλλά και σπουδαίων ταινιών.

Δεύτερον δικαιώνει το ρίσκο που πήραν τα στούντιο και ο σκηνοθέτης της ταινίας Τζέημς Μάνγκολντ, αφού αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν την πεπατημένη, αλλά να δοκιμάσoυν την περσινή συνταγή του Deadpool, που είναι και η πιο κατάλληλη για το συγκεκριμένο χαρακτήρα. Να κάνουν δηλαδή μια r-rated εκδοχή (ακατάλληλη ταινία για ανηλίκους κάτω των 17) ώστε ο Γούλβεριν να σκιαγραφηθεί σωστά. Είναι ίσως το πιο οργισμένο και πιο βίαιο μέλος της ακαδημίας των Χ-Men, κτηνώδης, και ο πιο διάσημος αντιήρωας της Μάρβελ, και ο Μάνγκολντ με το φιλμ του, κατόρθωσε μέσω αυτής της οδού να αναδείξει επιτυχώς τον πολυσύνθετο χαρακτήρα του Λόγκαν, του άλλοτε μονόχνοτου και μονίμως οργισμένου χαρακτήρα των X-Men.

Τρίτον για πρώτη φορά θα δεις σε ταινία υπερηρώων να παίζουν κυρίαρχο ρόλο οι χαρακτήρες και όχι η δράση, που είναι μεν έντονη, αλλά ποτέ  δεν τους επισκιάζει. Οι ήρωες του φιλμ έχουν υπόσταση, όπως θα είχαν οι χαρακτήρες ενός οικογενειακού δράματος με τους Χιου Τζάκμαν και Πάτρικ Στιούαρτ να συγκινούν σε έντονα φορτισμένες στιγμές και να ερμηνεύουν ρόλους καριέρας. Χτίζοντας μάλιστα την πλοκή υπό τη μορφή μιας ταινίας δρόμου, ενός σύγχρονου γουέστερν, αγαπημένο είδος για το σκηνοθέτη, ο Μάνγκολντ τους εξελίσσει κατά τη διάρκεια της ταινίας και κατορθώνει να ρίξει άπλετο φως σε όλες τις εκφάνσεις του χαρακτήρα τους. Επιτυγχάνει μεθοδικά να τους βγάλει τα ισχυρά συναισθήματα που κινούν και τις πράξεις τους, για να τους φέρει έτσι στην τρίτη πράξη του φιλμ στην εξιλέωση, στην κάθαρση. Πρώτη φορά αυτό συμβαίνει σε χαρακτήρες κόμικ στη μεγάλη οθόνη σε τέτοια μεγάλη έκταση. Ακόμη και η νεαρά Λόρα (Ντάφνι Κιν) κατορθώνει να ξεχωρίσει, αν και στο μεγαλύτερο μέρος του φιλμ δεν αρθρώνει λέξη.

Τέταρτον τα οπτικά εφέ. Χρησιμοποιούνται μόνο για τις ανάγκες της πλοκής της ταινίας και όχι για εντυπωσιασμό, όχι για να τρελάνουν τον αμφιβληστροειδή σου όπως συνηθίζεται, χωρίς αυτό βέβαια να αφαιρεί σε τίποτε από τις έντονα βίαιες σκηνές δράσης που θα κρατήσουν αμείωτο το ενδιαφέρον σου όλη τη διάρκεια της ταινίας. Δεν υπάρχουν ούτε υπερβολές ούτε τρελά ψηφιακά τρικ, παρά μόνο η οργή ενός Γούλβεριν… και προσγειωμένη δράση.

Και τέλος πέμπτον ο villain της ταινίας. Δεν θέλω να αποκαλύψω ποιος είναι ο πραγματικός αντίπαλος του Γούλβεριν, αποτελεί τη μέγιστη έκπληξη της ταινίας. Η επιλογή του σωστού ανταγωνιστή είναι καίρια για ένα τέτοιου είδους φιλμ. Χρησιμοποιώντας λοιπόν ένα έξυπνο τρικ, οι δημιουργοί της ταινίας έφτιαξαν έναν απρόσμενο αντίπαλο που θα ικανοποιήσει τους φαν. Είναι ο μόνος που μπορεί να σταθεί επάξια απέναντι στον μόνιμα οργισμένο μεταλλαγμένο, και ισοδυναμεί με τον χειρότερο του εφιάλτη. Ο εχθρός του μάλιστα έχει και αλληγορική σημασία, αφού η μεταξύ τους συνύπαρξη στη σκηνή, και οι μάχες τους σώμα με σώμα αντικατοπτρίζουν με το χαρακτηριστικότερο τρόπο και την εσωτερική διαμάχη που υφίσταται σ’ αυτόν το τραυματισμένο ψυχικά υπερήρωα.

Ο ‘Λόγκαν’ αποτελεί ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα σε έναν δημοφιλή αντιήρωα, και ταυτόχρονα την απόλυτη must see ταινία της σεζόν.

Είναι ένα ξεκάθαρο παράδειγμα για τα στούντιο, πως πρέπει να παίρνουν το απαραίτητο ρίσκο, να δοκιμάζουν καινούργια πράγματα και να μην εφησυχάζονται στα ίδια και στα ίδια χρησιμοποιώντας μόνο παραφουσκωμένα εφέ και πομπώδεις διαλόγους.