Η 3η σεζόν του Mr Robot γράφει τηλεοπτική ιστορία

Όλοι μας έχουμε διαπιστώσει πως τα τελευταία χρόνια η γραμμή που διαχωρίζει το σινεμά από την TV γίνεται ολοένα και πιο δυσδιάκριτη. Δημιουργοί γνωστοί, σπουδαίοι και βραβευμένοι έχουν μεταπηδήσει από το σινεμά στην TV. Ηθοποιοί που μέχρι πρότινος έβλεπες μόνο σε μεγάλες διαστάσεις δεν διστάζουν να συμμετάσχουν ακόμη και με μικρούς ρόλους σε μια βραβευμένη σειρά αξιώσεων, με το τηλεοπτικό φορμάτ να κερδίζει ολοένα έδαφος δανειζόμενο στοιχεία από το σινεμά.

Τέτοια περίπτωση είναι και το Mr Robot. Η πολυβραβευμένη σειρά του Σαμ Εσμαϊλ που μας έχει ενθουσιάσει με την κινηματογραφική της οπτική, με την εμμονή της να τοποθετεί τους χαρακτήρες της στα άκρα των καρέ, που μετέτρεψε τη Νέα Υόρκη σε μια σκοτεινή μητρόπολη αντιθέσεων, έχει επιστρέψει δριμύτερη για τρίτη συνεχόμενη χρονιά και έχει ανεβάσει στη νέα αυτή σεζόν ακόμη πιο ψηλά τον πήχη των προσδοκιών.

Το Mr Robot, μάλιστα, τις τελευταίες εβδομάδες γράφει και ιστορία τηλεοπτική με τo New York Times να αναρωτιέται στην κριτική του πέμπτου επεισοδίου, αν θα πρέπει να αναθεωρήσουμε τα όρια του οπτικού αυτού μέσου που αποκαλούμε TV!

Το πέμπτο επεισόδιο που προβλήθηκε στις 8 Νοεμβρίου θα καταγραφεί ως μια από τις σπουδαίες τηλεοπτικές στιγμές του 2017 γιατί ο Σαμ Εσμαϊλ, ο δημιουργός της σειράς, επέλεξε να γυρίσει όλο το επεισόδιο με μια μόνο λήψη, χωρίς μοντάζ. Και στα 45 λεπτά που διαρκεί το επεισόδιο παρακολουθείς ένα τεράστιο μονοπλάνο, που ξεκινά από την στιγμή που η Άντζελα και ο Έλιοτ ανεβαίνουν στο ασανσέρ του πολυώροφου οικοδομήματος της Ε-Corp, ο καθένας με διαφορετική ατζέντα, και επανενώνονται στο τέλος, ενώ παράλληλα μια άλλη υποπλοκή τους συνοδεύει στη δαιδαλώδη τους διαδρομή: διαδηλωτές έχουν εισχωρήσει στα γραφεία της πολυεθνικής και έχουν δημιουργήσει το απόλυτο χάος, προκαλώντας αντιπερισπασμό στα σχέδια του Dark Army. Η χρήση της τεχνικής αυτής, του μονοπλάνου, απαιτεί πολλές πρόβες, είναι δύσκολα επιτεύξιμη, όμως εδώ χρησιμοποιείται άψογα βοηθώντας δραματουργικά το στόρι, προσδίδοντας μια αμεσότητα στην αφήγηση. Όσα διαδραματίζονται στα γραφεία της E-Corp νιώθεις πως συμβαίνουν σε πραγματικό χρόνο, με την κάμερα να βρίσκεται ξοπίσω τους, καταγράφοντας με αψεγάδιαστο τρόπο τις κινήσεις τους.

Βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Τοντ Κάμπελ, ο βραβευμένος δ/ντης φωτογραφίας χρησιμοποιεί το μονοπλάνο. Και σε άλλα επεισόδια, για λίγα βέβαια λεπτά, χρησιμοποιεί αυτή τη μέθοδο. Και δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος. H πρώτη σεζόν του True Detective μας χάρισε επίσης μια πανέμορφη τέτοια ‘κινηματογραφική’ στιγμή που θα μείνει και αυτή καταγραμμένη στην τηλεοπτική ιστορία. Εδώ όμως, το μονοπλάνο, γίνεται ο καταλυτικός παράγοντας που ενισχύει κατά πολύ το στόρι σε όλα τα επίπεδα.

Στο αμέσως επόμενο επεισόδιο ο Εσμαϊλ και οι συνεργάτες του χρησιμοποιούν μια άλλη στιλιστική προσέγγιση για να αφηγηθούν την ιστορία τους, πιο Φιντσερική, βγαλμένη από την τρίτη πράξη του Fight Club. Το έκτο επεισόδιο εξωτερικεύει την εσωτερική διαμάχη του Έλιοτ Άλντερσον με τον άλλο του εαυτό, τον Mr Robot. O Ράμι Μάλεκ αποδεικνύει για μια ακόμη φορά το ερμηνευτικό του ταλέντο, αλλά και πόσο αφοσιωμένος είναι σ’ αυτόν τον ρόλο του. Αυτή τη φορά δεν χρησιμοποιείται η συνεχής λήψη, αλλά το μοντάζ, για να ειπωθεί η ιστορία. Ο Εσμαϊλ κάνει επανειλημμένη χρήση των «οπτικών σφαλμάτων» για να εναλλάσσεται ανάμεσα στους δύο χαρακτήρες που παλεύουν κυριολεκτικά με γροθιές και κλωτσιές για την επικράτησή τους. Χωρίς να προσθέσω κάτι παραπάνω που θα αποκαλύψει την ανατροπή του 6ου επεισοδίου, το Mr Robot αποδεικνύει για μια ακόμη φορά πως είναι μια από τις σπουδαιότερες σειρές της αμερικανικής τηλεόρασης που χαράζει δική της πορεία με την τόλμη της και την κινηματογραφική της οπτική.

Και απομένουν άλλα τέσσερα επεισόδια μέχρι το τέλος…

 

Διαβάστε επίσης: