BlogOscars 2012: Οι 20 καλύτερες ταινίες του 2011 (Β’ Μέρος)

Τελευταία ημέρα των BlogOscars 2012! Αυτό που έμαθα από τη φετινή διαδικασία είναι πως είναι δύσκολο πράγμα να βάζεις αριθμούς σε ηθοποιούς – σκηνοθέτες – ταινίες. Διευκρινίζω για ακόμη μια φορά πως δεν έχω δει πάρα πολλές ταινίες την χρονιά που μας πέρασε, υπολογίζω 70 με 80, και σημειώνω και πάλι πως η λίστα των ταινιών παρακάτω είναι καθαρά προσωπική υπόθεση. Το Α’ Μέρος μπορείτε να το βρείτε εδώ.

10. 50/50. (Το φιλμ διηγείται την μάχη ενός νεαρού με την ανίατη ασθένεια. Ο Τζόναθαν Λέβιν αφηγείται την ιστορία ενός 20άρη που μαθαίνει ότι πάσχει από καρκίνο, ισορροπώντας σε τεντωμένο σχοινί, αφού χρησιμοποιεί το χιούμορ ως τρόπο διήγησης της ιστορίας του. Χιούμορ που ενίοτε τσακίζει κόκκαλα. Ο Τζόζεφ Γκορντον Λέβιτ δίνει μια σπουδαία ερμηνεία, αυθεντική. Μεγάλο ρόλο σ’ αυτό  έπαιξε το γεγονός ότι το φιλμ βασίζεται στην πραγματική ζωή του σεναριογράφου της, του Γουίλ Ρέιζερ, ο οποίος κοίταξε κατάματα τον θάνατο).

9. Τhe Guard. (Αν με ρωτούσε κάποιος μια κωμωδία να του προτείνω, μία που είδα μεσ’ το 2011, το φιλμ του Τζον Μάικλ ΜακΝτόνα {αδελφού του Μάρτιν, In Bruges}, θα συνιστούσα ανεπιφύλακτα… .  Είναι μια άφταστη αστυνομική κωμωδία χαρακτήρων και η ερμηνεία του Μπρένταν Γκλίσον είναι μοναδική).

8.  Drive (Μια ταινία δράσης πολύ διαφορετική. Με ήπιους ρυθμούς, αλλά και με σκηνές ωμής βίας και απρόσμενης δύναμης, ο Νίκολας Γουίντινγκ Ρεφν μας γύρισε πίσω στη δεκαετία του ’80 έχοντας ως πρωταγωνιστή έναn σπουδαίο για μία ακόμη φορά Ράιαν Γκόσλινγκ).

7. Artist  (Έχω να δω βωβή ταινία από τότε που ήμουν μικρός. Η ταινία του Χαζαναβίσιους, δεν είναι απλώς ένα μάθημα κινηματογραφικής ιστορίας, δεν προβάλλει μόνο το πέρασμα από την μία εποχή στην άλλη, αποδεικνύει έμπρακτα πως μια ταινία άσχετα αν είναι ασπρόμαυρη- έγχρωμη – ψηφιακή – τρισδιάστατη, αν έχει ήχο ή όχι, αυτό που μετράει είναι το συναίσθημα, και το Άρτιστ το έχει 100%.)

6. Εxtremely Loud and Incredibly close. (Πρόκειται για το «ταξίδι» ενός νεαρού αγοριού, του Όσκαρ Σελ, από την σπαρακτική απώλεια, στη λύτρωση, με φόντο τα τραγικά γεγονότα της 11ης Σεπτεμβρίου.  Ο νεαρός Τόμας Χορν κάνει μια σπουδαία ερμηνεία αν και μη ηθοποιός. Ένα παιδί – θαύμα  πραγματικά. Παρέα με έναν εκπληκτικό Μαξ Φον Σίντοφ, ο νεαρός Όσκαρ Σελ αποτυπώνει στο σελιλόιντ είτε με την πολυλογία του, είτε με τις εξάρσεις του, το μεγάλο βάρος της απώλειας του πατέρα του. Ψάχνει απεγνωσμένα μια διέξοδο και την βρίσκει στους δρόμους της Νέας Υόρκης, στους κατοίκους της, που προσπαθούν να συμφιλιωθούν με το κακό που τους βρήκε. Μια ισορροπημένη ταινία, χωρίς μελοδραματισμούς και κλισέ, που μου άγγιξε την καρδιά.

5. Another Earth. (Η ταινία του Μάικ Κάχιλ είναι μεν επιστημονικής φαντασίας, αλλά είναι και πολλά περισσότερα. Διηγείται την ιστορία μιας νεαρής γυναίκας (Μπριτ Μάρλινγκ, σεναριογράφος και παραγωγός) της οποίας η ζωή καταστράφηκε εξαιτίας ενός μοιραίου λάθους. Η ταινία βάζει στο τραπέζι πολλά ερωτήματα, μερικά από αυτά δεν απαντώνται ούτε καν στο τέλος του φιλμ, όπως τι θα έλεγες σε μια διαφορετική εκδοχή του εαυτού σου αν είχες την ευκαιρία να τον δεις, ωστόσο είναι ένα φιλμ που θα μείνει στο μυαλό σου για καιρό).

4. Μελαγχολία. (Αν και η ταινία του Λαρς Φον Τρίερ εξιστορεί το τέλος του κόσμου, την καταστροφή της γης από έναν άλλο πλανήτη, η πραγματική του θεματική είναι η κατάθλιψη. Χωρισμένη σε δύο μέρη, ενώνει την κατάθλιψη με το τέλος της ζωής. Εκπληκτικό το πρώτο μέρος, σπουδαία ερμηνεία από την Κίρστεν Ντανστ, συγκλονιστική κινηματογράφηση).

3. Hugo (Ο Μάρτιν Σκορτσέζε παραδίδει μάθημα κινηματογραφικής ιστορίας. Χρησιμοποιώντας την τελευταία λέξη της τεχνολογίας, την τρίτη διάσταση, μας μεταφέρει πίσω, στις απαρχές του κινηματογράφου. Με μαεστρία αποτυπώνει τη σπουδαιότητα του μέσου το οποίο πρεσβεύει, ενός κόσμου όπου η «φαντασία γίνεται πραγματικότητα»).

2. Martha Marcy May Marlene (Μια ταινία που μ’ έκανε να νιώσω άβολα σε όλη τη διάρκειά της περισσότερο από κάθε άλλη φέτος. Η προσπάθεια μιας νεαρής γυναίκας να ξεφύγει από μια αίρεση της οποίας ηγείται ο Τζον Χοκς,  και η ανικανότητά της να επανέλθει στην κοινωνία, με σήκωσε αρκετές φορές από τη θέση μου. Αυτό οφείλεται στην εκπληκτική ερμηνεία της Ελίζαμπεθ Όλσεν που μ’ έκανε να νιώσω στο πετσί μου τι σημαίνει παράνοια).

1. War Horse (Αριστούργημα με όλη τη σημασία της λέξης. Συγκινήθηκα πολλές φορές σε πολλές στιγμές. Μπορεί αρχικά να παραξενεύτηκα με την τολμηρή προσέγγιση του σκηνοθέτη, την  επιλογή του να μας δείξει την ασχήμια ενός πολέμου, σε όλες του τις εκφάνσεις, μέσα από τα μάτια ενός αλόγου, ωστόσο όμως στο τέλος η επιλογή του αυτή τον δικαίωσε. Μια εκπληκτική ταινία από την αρχή μέχρι το τέλος).

 

Διαβάστε επίσης: